
Over mij
En nee, ik heb het niet opgelost. Ik schrijf terwijl ik het zelf nog uitzoek.
Ik was jarenlang de vrouw die alles opving. De sterke. De betrouwbare. Degene die haar eigen naam onderaan het lijstje zette en dacht dat dat liefde was.
Tot mijn lichaam stopte. Wat volgde was geen mooie transformatie, maar een langzaam en rommelig proces van terugkomen bij mezelf. Patronen zien. Grenzen leren voelen voordat ze overschreden worden. Ontdekken wie ik ben zonder de rol die ik speelde.
Waar dit magazine voor staat
"Geen quick fixes. Geen perfecte ochtendroutine. Alleen eerlijkheid, en de opluchting van iemand die hetzelfde voelt."

Omdat ik in mijn zwaarste jaar overal vrouwen zag die het opgelost hadden, en nergens een vrouw die zei: ik zit er nog middenin.
Omdat schaamte alleen bestaat in stilte. Zodra iemand het hardop zegt, verliest het zijn macht.
Omdat de berichten die ik krijg — van vrouwen van 24 tot 61 — allemaal hetzelfde zinnetje bevatten: "Ik dacht dat ik de enige was."
Dit magazine is de plek waar dat zinnetje ophoudt te bestaan.