Chapter 001 — Ik dacht dat ik gewoon moe was

Dus… wanneer wist je dat je een burn-out had?

Ik moest lachen toen mijn zus me die vraag stelde.

Want ja… wanneer weet je dat eigenlijk? Alsof mijn lichaam op een willekeurige dinsdag besloot: "Nou, succes ermee. Vanaf vandaag doen we niet meer mee."

Nee. Zo ging het niet. Het begon veel eerder. Alleen zag ik het toen zelf nog niet.

Het was 00:00 toen ik begon met schrijven. Waarom zo laat, hoor ik je denken? Nou… omdat mijn kind van bijna drie blijkbaar heeft besloten dat slapen een optie is geworden in plaats van een basisbehoefte.

We zitten nu al ongeveer drie maanden in een slaapregressie. Drie maanden. En ik kan je vertellen: niemand heeft mij hierop voorbereid. Bijna drie jaar geleden kreeg ik gewoon een klein mensje mee naar huis en moest ik het verder zelf uitzoeken.

Die mini-mens van me heeft een eigen wil, een eigen mening en blijkbaar ook een eigen agenda. Dus ja. Mijn kleine monstertje schakelt zichzelf soms pas om 23:00 uur uit. Soms zelfs pas rond 00:00 uur.

En daarna begint mijn dag eigenlijk pas. Dan eis ik mijn momentje op. Mijn me-time. Ten koste van mijn slaap natuurlijk.

Heel verstandig? Nee. Maar op dit moment voelt het alsof dit het enige moment van de dag is waarop ik even niet "mama" ben. Even gewoon… ik.

Al is dat precies het probleem. Want wie ben ik eigenlijk nog?

Ik weet eigenlijk niet eens waar ik moet beginnen. En eerlijk gezegd? Ik weet ook niet of ik dit wel wil schrijven. Of iemand hierop zit te wachten. Of ik hier zelf wel zin in heb.

Maar ergens zit er een stemmetje dat blijft zeggen: "Je moet schrijven." Niet elke avond. Niet omdat het moet. Maar omdat ik ergens hoop dat ik mezelf terugvind tussen mijn eigen woorden.

Want als ik eerlijk ben… ik ben mezelf ergens onderweg kwijtgeraakt.

Soms knipper ik met mijn ogen en ineens ben ik 32. Moeder. En niet op de manier waarop ik ooit had gedacht.

Ik zeg het maar gewoon eerlijk: ik ben te lang doorgegaan. Ik kan mezelf namelijk als de beste saboteren. Ik kan mezelf als de beste voorliegen.

Mezelf vertellen dat het allemaal wel meevalt. Dat ik gewoon nog even moet doorgaan. Nog één ding afmaken. Nog één deadline halen. Nog één keer sterk zijn.

Maar dat is niet hetzelfde als discipline. Dat is dat stemmetje in je hoofd dat je blijft pushen terwijl een ander deel van jou allang roept: "Stop. Het is genoeg."

En het gekke is… op de momenten dat ik mezelf juist nodig had, was ik degene die het hardst tegen mezelf was. Ik maakte mezelf bang. Ik twijfelde aan mezelf. Ik haalde mezelf naar beneden. Ik lachte mezelf soms zelfs uit om mijn eigen gedachten. Alsof ik mezelf niet serieus mocht nemen.

Maar goed. Daar ga ik alweer. Ik dwaal af. Dat ga je waarschijnlijk nog vaker merken als je mijn verhaal blijft volgen.

Ik heb namelijk altijd duizend gedachten tegelijk. Ik ben iemand die groot droomt. Die veel ideeën heeft. Die enthousiast kan worden over tien dingen tegelijk. En misschien is dat ook wel precies waar het misging. Want ergens onderweg ben ik vergeten om ook naar mezelf te luisteren. Niet alleen naar wat er allemaal moest. Maar naar wat ík nodig had.

Dus dit is waar ik begin. Niet omdat ik alle antwoorden heb. Niet omdat ik nu ineens weet hoe alles moet. Maar omdat ik wil onderzoeken waar ik mezelf ben kwijtgeraakt.

Wanneer ben ik gestopt met mezelf voorop zetten? Wanneer werd doorgaan belangrijker dan voelen? En misschien nog belangrijker… hoe vind ik mezelf weer terug?

Dus. Ik ga nu echt beginnen. Dit is hoofdstuk één.

Gedreven, ambitieus, creatief, ondernemend… dat waren woorden die ik vaak over mezelf hoorde. En eerlijk? Ik vond dat ook wel lekker klinken. Wie zegt er nou nee tegen zulke complimenten? Je gaat niet zeggen: "Nee hoor, ik ben vooral iemand die twintig ideeën tegelijk heeft en de helft vergeet uit te voeren." Alhoewel… als ik heel eerlijk ben, was dat misschien een eerlijkere omschrijving geweest.

Ik had altijd grote dromen. Ik dacht groot, droomde groot en mijn hoofd liep eigenlijk altijd een paar jaar voor op de rest van mijn leven. Mijn brein had vaak al een complete strategie, een huisstijl, een marketingplan en de toekomst uitgestippeld, terwijl ik praktisch nog moest bedenken waar ik mijn notitie met het idee ook alweer had gelaten.

Impulsief en chaotisch waren trouwens ook woorden die ik regelmatig naar mijn hoofd kreeg. En eerlijk? Ik kon moeilijk boos worden, want ze hadden gewoon gelijk. Ik ben zo iemand die op maandag een geweldig idee krijgt, dinsdag het hele plan heeft uitgewerkt, woensdag alweer drie nieuwe ideeën bedenkt en donderdag denkt: wacht eens even… waar was ik ook alweer mee bezig?

En toch dacht ik altijd: iemand die groot denkt én impulsief is… dat moet toch juist goed uitpakken? Nou… blijkbaar niet altijd.

Want mijn probleem was nooit dat ik geen ideeën had. Mijn probleem was dat mijn ideeën vaak bleven hangen bij het leukste gedeelte: het idee zelf. Dat moment waarop alles nog mogelijk lijkt. Waarop je enthousiast bent en je hoofd al tien stappen verder is. Maar zodra het tijd werd om het ook echt uit te voeren, leek mijn motivatie ineens spoorloos verdwenen. Achteraf denk ik soms dat ik de trailer van een film geweldig vond, maar vervolgens vergat de hele film af te kijken.

Misschien is dat ook precies waarom ik dit allemaal opschrijf. Ik ben op zoek naar mezelf. Niet om iemand de schuld te geven, ook niet mezelf. Maar ik wil gewoon weten: waar is het misgegaan? Wanneer ben ik mezelf ergens onderweg kwijtgeraakt?

Als ik terugkijk, zie ik vooral iemand die altijd veel tegelijk deed. Ik combineerde zonder na te denken drie of vier dingen tegelijk. School, stage, werk, rijbewijs… en als dat klaar was, begon de volgende ronde alweer. Werk, school, deadlines. En dan stond de zomervakantie eindelijk voor de deur. Eindelijk rust, dacht ik. Maar voordat ik überhaupt doorhad dat ik vakantie had, was hij alweer voorbij. En daar ging ik weer. Werk. School. Deadlines. Alsof mijn leven een hamsterwiel was waar ik zelf vrijwillig op was gaan rennen.

Eigenlijk besef ik nu pas, terwijl ik dit opschrijf, dat mijn interne navigatie ergens onderweg is vastgelopen. Je kent dat wel als Google Maps zegt: 'Route wordt opnieuw berekend.' Nou, mijn leven stond volgens mij permanent op 'opnieuw berekenen'. Alleen kwam er nooit een nieuwe route. Hij bleef gewoon denken.

Volgens mij begon het allemaal toen ik naar het hbo moest. Dat was de eerste keer dat ik echt geen idee had wat ik met mijn leven wilde. Dus wat doe je dan? Je kiest iets wat logisch klinkt. Bedrijfskunde. Klinkt volwassen. Klinkt verstandig. Klinkt alsof je later je leven op orde hebt. Nou… niet dus.

Ik kwam terecht in een lokaal met van die types waarvan ik dacht: volgens mij ben ik per ongeluk een Netflix-serie binnengelopen. Iedereen leek precies te weten wat ze daar deden. Behalve ik. Ik keek naar die lesstof en mijn hersenen namen spontaan ontslag. Ik begreep er echt geen drol van.

Maar als ik eerlijk ben, wilde ik het ook niet begrijpen. Ik ben namelijk een gevoelsmens. Ik kan niet iets afmaken puur omdat het verstandig is. Mijn verstand gebruik ik eigenlijk alleen in noodsituaties. Voor de rest heeft mijn gevoel de leiding en mag mijn verstand achteraf de rommel opruimen. School is voor mij gevoel. Je moet het leuk vinden. Punt.

Dus bedrijfskunde werd hem niet. Oké. Door. Toen begon ik aan Human Resource Management. Op papier leek dat eigenlijk best bij me te passen. Werken met mensen, gedrag begrijpen… hartstikke leuk. Dacht ik. Tot ik daar zat.

Na een tijdje dacht ik alleen nog maar: mijn hemel, wat is dit saai. Sorry voor iedereen die HR doet, maar mijn ziel viel daar echt langzaam in slaap. Het was te specifiek voor mij. Te veel kaders. En ik ben nooit echt iemand geweest die goed binnen kaders paste. Geef mij één hokje en mijn hoofd bedenkt er vanzelf nog tien naast.

Dus… ook dat werd hem niet. Poging drie. Juridisch. Voltijd. En eerlijk? Dit vond ik oprecht leuk. Alleen was er weer één klein probleempje. Het was voltijd. En ik werkte ernaast ook gewoon. Want blijkbaar dacht mijn brein: waarom zou je één uitdaging kiezen als je er ook gewoon drie tegelijk kunt doen?

Achteraf vraag ik me echt af wie mij toestemming gaf om mijn eigen agenda te beheren. Dus uiteindelijk stopte ik ook daarmee. Niet omdat ik het niet leuk vond, maar omdat ik dacht: weet je wat? Ik doe gewoon de deeltijdvariant. Probleem opgelost.

Ja… zo werkte mijn hoofd dus. Altijd een nieuw plan. Altijd een nieuwe oplossing. Alleen vergat ik steeds dat ík degene was die al die plannen moest uitvoeren.

Mijn vierde hbo-poging werd juridisch deeltijd. Ik liep stage en ondertussen besloot ik ook nog mijn motorrijbewijs te halen. Want waarom ook niet? Mijn agenda was blijkbaar nog niet vol genoeg.

Maar weet je wat het mooie is? Dat motorrijbewijs is één van de weinige dromen waarvan ik echt kan zeggen: die heb ik afgemaakt. En ik weet nog hoe trots ik was. Niet eens vanwege dat rijbewijs zelf. Maar omdat ik wist hoe ik was. Ik wist hoeveel ideeën ik altijd had. Hoe vaak ik enthousiast ergens aan begon. En hoe vaak het daarna ergens bleef liggen. Maar die motor? Die had ik gewoon gehaald. Rijbewijs in the pocket. En geloof me, ik heb volgens mij nog nooit zó trots naar een pasje gekeken.

Maar zoals mijn leven wel vaker ging, bleef het nooit lang rustig. Ik verloor mijn stageplek. En daarmee ook mijn opleiding.

En ergens in diezelfde periode deed ik iets wat eigenlijk heel erg bij mij past. Ik trouwde. Ja… impulsief. Ik weet het. Maar soms ben ik gewoon iemand die denkt: als het goed voelt, waarom zou ik daar dan eerst zes maanden over vergaderen met mezelf?

Het klikte. De keuze was gemaakt. De zaak was rond. En achteraf denk ik steeds vaker dat dat misschien wel de laatste periode was waarin ik me echt mezelf voelde. Niet omdat alles perfect was. Dat was het absoluut niet. Maar ik had nog energie. Ik had nog zin om dingen te doen. Ik keek nog vooruit.

Alleen had ik toen nog geen idee dat ik langzaam, heel langzaam, mezelf aan het kwijtraken was. Ik ging te snel. Ik deed te veel. En dat snap ik nu pas.

Volgens mij was dat ook de laatste periode waarin ik me nog echt oké voelde. Of in ieder geval… niet uitgeput. Niet futloos. Ik had nog zin om dingen te doen. Niet dat ik nu dood wil of zo, voordat iemand zich zorgen gaat maken. Zo bedoel ik het helemaal niet. Maar er zit een groot verschil tussen leven en alleen maar de dag proberen door te komen.

Op dit moment voelt zelfs voor mezelf zorgen soms als een hele opgave. Laat staan grote doelen najagen. Misschien schrijf ik dit daarom wel. Omdat ik wil terugvinden waar ik mezelf ben kwijtgeraakt. En misschien herken jij jezelf er ook wel een beetje in.

Maar goed… voordat we straks meteen naar mijn burn-out springen, moet ik je eerst iets vertellen. Want tussen al die opleidingen, ideeën en impulsieve acties door deed ik misschien wel het meest impulsieve wat ik ooit heb gedaan. Ik trouwde.

Ja… dat vertel ik nu heel droog. Maar pas ná de bruiloft drong het een beetje tot me door. Ik weet nog dat ik in ons huis stond en ineens naar de gordijnen keek. En serieus… mijn eerste gedachte was: "Wacht even… zijn dit nu mijn gordijnen?"

Toen keek ik de woonkamer rond. "Oh… dus ik woon hier nu." Vervolgens dacht ik: "En eh… wat eten mensen eigenlijk als ze elke dag zelf moeten koken?" En ergens liep er ook nog een man rond waarvan ik dacht: "Oh ja… wij zijn dus gewoon getrouwd."

Niet omdat ik spijt had. Absoluut niet. Maar omdat mijn brein volgens mij eindelijk besloot om vijf werkdagen later de memo te openen.

Want al mijn andere impulsieve acties hadden eigenlijk nooit zulke grote gevolgen. Kocht ik iets geks? Dan ging ik weer naar huis. Begon ik aan een nieuwe opleiding? Dan ging ik uiteindelijk ook weer naar huis. Haalde ik mijn motorrijbewijs? Dan ging ik… je raadt het al… weer naar huis.

Maar trouwen? Daar zat ineens geen knop meer op met: annuleren en terug naar je ouders. Ineens had ik een huis. Een man. Rekeningen. Gordijnen die blijkbaar van mij waren. En een leven dat ineens écht was begonnen.

Alleen… ik had toen nog geen idee hoeveel dat ene impulsieve besluit mijn leven uiteindelijk zou veranderen.

Wordt vervolgd.