Ik ben Miss Chaotique: de vrouw die zichzelf kwijtraakte en haar weg terug probeert te vinden

Er was een moment waarop iemand mij vroeg hoe het met me ging en ik geen antwoord had. Niet omdat het te veel was om uit te leggen, maar omdat ik het echt niet wist. Ik was al zo lang bezig met functioneren dat ik was vergeten hoe voelen ging.

Van buiten zag alles er goed uit. Ik deed wat ik moest doen. Ik was de vrouw die alles opving, altijd bereikbaar, altijd oké. En van binnen was er een soort ruis waar ik niet meer doorheen kwam.

Miss Chaotique is niet ontstaan omdat ik het weet. Het is ontstaan omdat ik het níet wist en er geen plek was waar iemand dat hardop zei. Overal zag ik vrouwen die het leken te hebben opgelost. Ochtendroutines. Zelfliefde in vijf stappen. En ik lag om vier uur 's nachts wakker met een hart dat te snel ging voor een leven dat er van buiten rustig uitzag.

Dus schrijf ik het op. Het chaotische deel. Het deel waarin ik mezelf steeds opnieuw tegenkom in dezelfde patronen. Het deel waarin ik grenzen stel en me daarna schuldig voel. Het deel waarin ik iemand mis die ik ooit was en niet zeker weet of ze nog bestaat.

Wat ik inmiddels wel weet: jezelf kwijtraken gebeurt niet in één klap. Het gebeurt in duizend kleine momenten waarin je jezelf wegcijfert omdat het makkelijker is. En terugkomen gebeurt op precies dezelfde manier — in duizend kleine momenten waarin je jezelf niet wegcijfert.

Ik ben er nog niet. Ik denk niet dat er een 'er' is. Maar ik ben wel weer aanwezig in mijn eigen leven, en dat is meer dan ik een jaar geleden kon zeggen.

Als je dit leest en je herkent jezelf: je bent niet zwak, niet ondankbaar en niet te veel. Je bent moe van jezelf op de laatste plek zetten. Dat is iets anders.