De patronen die ik pas zag toen ik stilstond

Ik dacht altijd dat ik pech had. Verkeerde mensen, verkeerd moment, verkeerde baan. Tot ik de lijst opschreef en zag dat alle situaties verschillend waren, maar de rol die ik erin speelde exact hetzelfde.

Patroon één: ik werd nodig gemaakt. Ik zocht plekken op waar iemand mij nodig had, want nodig zijn voelde veiliger dan gewild zijn.

Patroon twee: ik zei ja voordat ik voelde. Mijn mond ging open voordat mijn lichaam iets mocht zeggen. Grenzen kwamen altijd te laat, en dan met te veel kracht.

Patroon drie: ik hield van potentieel. Niet van wie iemand was, maar van wie diegene kon worden als ik maar genoeg gaf.

Een patroon zien is pijnlijk, want je kunt de schuld daarna niet meer volledig buiten jezelf leggen. Maar het is ook het enige moment waarop er iets kan veranderen.

Ik doorbreek ze nog steeds niet elke dag. Maar ik zie ze nu terwijl ze gebeuren, en dat kleine stukje bewustzijn is genoeg om af en toe iets anders te kiezen.